Wernisaż wystawy #Nieobecność

Po wernisażu przez ponad godzinę rozmawialiśmy. Wszyscy mamy niedosyt – publiczność przede wszystkim dlatego, że tak jakoś wyszło, że nie zdążyła zadać pytań. Wybaczcie nam, emocje ostatnich dni wzięły górę. Niedosyt dlatego, że dopiero początek, pierwsza taka rozmowa. Ale myślę, że najlepszym punktem wyjścia jest to, co powiedział dr Szymon Skoczeń – że oddział onkologii i hematologii to, zarówno dla dzieci, których leczenie trwa nawet kilka lat, ich rodziców, ale też dla personelu, który spędza w nim pół swojego życia, to drugi dom i trzeba zrobić wszystko, żeby umieć w nim wspólnie żyć.

 

 

Dziękujemy Ewelinie Zambrzyckiej-Kościelnickiej za poprowadzenie tej dyskusji, niełatwej, tym bardziej w takim dniu. Masz nieoceniony udział w tym, co się dzieje.

Dziękujemy Ani, mamie Pauliny, że zgodziła się być głosem rodziców. Aniu, dziękujemy za odwagę i zaufanie. Wspaniałym studentom – Oli Strączek, Uli Bojenko i Wojtkowi Ratajczakowi, za Wasz głos i za to, co robicie .

Szczególne podziękowania dla Pana dr Szymona Skoczenia – lekarza z Oddziału Onkologii i Hematologii Uniwersyteckiego Szpitala dziecięcego w Krakowie i dla Pani mgr Elżbiety Szweda – psychoonkologa z oddziału, za przyjęcie zaproszenia.

Podziękowania dla tych, którzy w tym dniu z nami byli. Jackowi Łabędzkiemu dziękujemy za wyjątkowe uwiecznienie tych chwil.
Mamy nadzieję, że to dobry początek.